எந்தன் தோட்டதிலிருந்து...

உயிர் இலவசம். பாகம் - 1

2011-11-30T22:19:00.001+05:30

பாகம் - 1

நேரம் காலை 6 மணி.

இருப்பினும், சூரியன் அதை பற்றி கவலையே இல்லாமல், இன்னும் தூங்கி கொண்டிருந்தது.

பெங்களூர், பனி படர்ந்த வானம். கண்ணுக்கு மட்டும் அல்ல, கைக்கு எட்டிய வரை கூட ஒன்றும் தெரியவில்லை. அவ்வளவு பனி.

ஓல்ட் மெட்ராஸ் ரோடு, வெறிச்சோடி இருந்தது.

அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய், ஏதோ ஒன்றிரண்டு வாகனம் ஊர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தது.

கருப்புகால்சட்டை, நீல கலர் மேல் சட்டை அணிந்த ஒருவன் மெட்ரோ ஸ்டேஷன் குள்ளே நுழைந்தான்.

அதி காலை என்பதால், ஆள் ஆரவாரமே இல்லை.

பணிமனையில் அணைத்து ரயிலும் நிறுத்த பற்றிந்தன, ஒரு ரயில் மட்டும், தனியே அலங்காரம் செய்து நிறுத்தப்பட்டிருந்தன.

மஞ்சள் சாமந்தி பூவினால் மாலைகள் செய்யப்பட்டு ரயில் முழுவதும் தொங்க விடப்பட்டிருந்தன.

வெள்ளை நிற ரயில், அதன் கலர் தெரியா வண்ணம், உடல் முழுவதும் பூவினால் அலங்காரம் செய்யப்பட்டு இருந்தது. ரயில் உள்ளே, வண்ண வண்ண பேப்பர்ரினால் அலங்காரம் செய்யப்பட்டு ஜொலித்தது.

இன்று தான் முதல் நாள். மெட்ரோ ரயில் துவங்கும் தினம். சென்ட்ரல் மினிஸ்டர் முதல், உள்ளூர் முதலமைச்சர் வரை, அனைவரும் பங்கு பெரும் மிக பெரிய ஆரம்ப விழா.

யாருக்கும் அறியாவண்ணம் உள்ளே நுழைந்த அந்த உருவம், மெல்ல நோட்டமிட்டு கொண்டே அங்கே அலங்காரம் செய்து நிறுத்தி வைக்கப்பட்டு இருந்த ரயில் நோக்கி நகர்ந்தது. அவன் இடது கையில் ஒரு சிறிய பெட்டி இருந்தது.

அவனது வலது கை பான்ட் பாக்கெட்டில் இருந்த கை குட்டை எடுத்து, வேர்த்து இருந்த அவனது நெற்றியை துடைத்தது.

இந்த பணியிலும் அவனுக்கு வேர்த்தது அவனுக்கே ஆச்சர்யம்மூட்டியது. தன் இருதயம் துடிக்கும் சத்தம் கூட அவனுக்கு தெளிவாய் கேட்டது. அவ்வளவு நிசப்தம்.

காலை நேரம் என்பதால், அவ்வளவு செக்யூரிட்டி கூட இல்லை. சிலர் காலை கடன் முடிக்க சென்று இருந்தனர். சிலர், சோம்பல் முறித்து அப்போதுதான் எழுந்தனர்.

மெல்ல ரயில் அருகே சென்ற அவனை ஒரு உருவம் ரயிலுக்குள்ளே இழுத்தது.

"ஏன் இவளோ நேரம்?" அவன் கேட்டான்.

"ஆட்டோ கிடைக்க கொஞ்சம் நேரம் ஆகிவிட்டது. நான் கொஞ்சம் முன்னேற்பாடா டின் பாக்டரி கிட்ட இறங்கி நடந்து வந்தேன். அதான் கொஞ்சம் நேரம் ஆச்சு."

சரி சரி, செக்கிரம் அந்த பாக்ஸ் எடுத்து எங்க பிக்ஸ் பண்ணணுமோ பண்ணு. இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல, செக்யூரிட்டி அழுங்க எல்லாம் வந்துடுவாங்க.

அவன் சொல்லி கொண்டு இருக்கும் போதே, நீல சட்டை காரன் பெட்டியை திறந்தான்.

உள்ளே, ஒரு சிறிய பார்சல் இருந்தது. அதன் மேலே ஒரு டிஜிட்டல் கடிகாரம் போலே ஒன்று நான்கு எட்டு இருந்தது. இரண்டிற்கும் நடுவே ஒரு ":" இருந்தது.

கூடவே சில பல வர்ணத்தில் கம்பி அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் ஓடி கொண்டிருந்தது. பிரிந்து இருந்த சிலவற்றை ஒன்றாக இணைத்து, ஏதோ அவன் செய்வதை ஒரு வித பயத்துடன் பார்த்து கொண்டிருந்தது அந்த உருவம்.

இணைத்து முடித்து நிமிர்ந்தான். நான் ரெடி என்பது போலே அந்த கடிகாரமும் ஆறு மணியை, பத்து மணி என்று பொய் சொல்லி கொண்டிருந்தது.

அவன் கணக்கிட்டான். ஒன்பது முப்பதுக்கு விழா ஆரம்பம். எல்லா அமைச்சர்களும், நிர்வாகிகளும் ரயில் முன் நின்று தேங்காய் உடைத்து ரயில் துவக்கம் ஆரம்பிக்கும்.

உலகம் எவ்வளவோ முன்னேறினாலும், இந்த மாதிரி பழக்கவழக்கம் மட்டும் மாறாது, மாற்ற முடியாது.

பின்பு அனைவரையும் ஏற்றி கொண்டு ரயில் கிளம்பி மெதுவாக நகர துவங்கும். இந்த ரயில் MG ரோடு வரை சென்று, அங்கே சில நேரம் அமைச்சர் பேசிய பின் ஓல்ட் மெட்ராஸ் நோக்கு கிளம்பும்.

MG ரோடு சென்றடையா சரியாக, பத்து மணி ஆகும்.

ஆம், சரியாக பத்து மணிக்கு நான் அலாரம் அடிப்பேன் என்பது போலே செல்லமாய் சொன்னது. அது அலாரமா இல்லை அலறும் குரலா என்று இன்னும் நான்கு மணி நேரத்தில் தெரிந்து விடும்...

தீபாவளி - அந்த காலம் முதல் இந்த காலம் வரை

2011-10-24T09:23:00.001+05:30

அந்த காலம்

சமையல் அறை இருப்பிடம் மாற்றப்பட்டது
ஹால்லே சமையல் அறை ஆனது.
அக்கம் பக்கத்துக்கு வீட்டு பெண்கள் எல்லாம்,
ஒன்று கூடி, பலகாரம் சுட்ட நாள்.
சாமிக்கு படைக்க வேண்டும் என்று,
உப்பு காரம் கூட பார்க்காமல் சமையல் செய்யும் தாய்.
அதை பற்றி கவலையே இல்லாமல்,
அள்ளி வாயில் போட்டு கொண்டு ஓடும் பிள்ளை.
அவனை செல்லமாய் திட்டி
உள்மனதிற்குள் அந்த தாய் அடைந்த ஆனந்தம் தான் எத்தனை, எத்தனை.
புத்தாடை அணிந்து, சாமிக்கு பலகாரத்தை படைத்து,
பின்பு பிள்ளைகளிடம் அதை கொடுத்து
அக்கம் பக்கத்துக்கு வீட்டில் பகிர அனுப்பும் பெண்.

இந்த காலம்

சமையல் அறை இருப்பதே பலருக்கு மறந்தது.
ஹால்லிலே டிவி ஆக்கிரமித்தது.
அக்கம் பக்கத்துக்கு பெண்களெல்லாம்,
அவர் அவர் வீட்டு கதவிற்கு பூட்டு போட்டு,
பேருக்கு சாமி கும்பிட்டு,
அப்படி கும்பிடும் போதும்,
சாலமன் பாப்பையா பட்டிமன்றம் பற்றியே நினைத்து,
கடையிலே வாங்கி வந்த பலகாரத்தை
கலர் கலராய் படைத்து
அவசர அவசரமாய்
அதை அக்கம் பக்கத்துக்கு வீட்டில் பகிர செல்லும் பெண்.

பகிர போவது, பலகாரம் மட்டும் அல்ல.
அவள் அணிந்து இருக்கும் பட்டாடை முதல்,
வாங்கிய முத்தாரம் வரை தான்.

மனம் ஒரு குரங்கு

2011-10-21T13:08:00.000+05:30

மனம் ஒரு குரங்கு

கனபொழுதில்
தாவி வரும் நினைவுகள் தான் எத்தனை.

கட்டி தான் போடமுடியுமா,

கட்டினால் தான் கேட்குமா.

இஷ்டபடி விட்டால்,

கஷ்டம் யாருக்கு.

கட்டி போட்டால்

வலி யாருக்கு.

மனிதா,
மனதை அடக்க நினைக்காதே.

அதனை, அதன் போக்கில் விட்டு பார்.

விண்வெளி மட்டும் இல்லை,
அந்த சந்திரமண்டலம் கூட தரிசித்து வரும்.

தாவினால் தான் குரங்கு,
தவழ்ந்தால் தான் மழலை,
வீசினால் தான் தென்றல்,
ஓடினால் தான் ஓடை,
தேங்கினால்?
சாக்கடை.

எனவே தான் மனிதா,
மனதை அடக்க நினைக்காதே.

ஏழையின் புலம்பல்...

2011-09-19T13:22:00.001+05:30

ஏழையின் புலம்பல்...

அரசியல்வாதிகள் விரதம் இருந்தால், தலைப்புசெய்தி.

பாவம் இந்த ஏழை.

இவன் விரதம் இருந்தால், இரங்கல் செய்தி.

அங்கு, இருந்தும் உண்ண மனமில்லை.

இங்கு, இவனுக்கு உண்ணவே உணவு இல்லை.

அங்கு, அள்ள அள்ள குறைவில்லை,

இங்கு, கிள்ளி எடுக்கவும் ஒன்றும் இல்லை.

அங்கு, விரதம் முடிய பழச்சாறு வரும்

இங்கு, விரதம் முடிய பல சாவு வரும்.

இரண்டுக்கும் காரணம், "மை".

அவர்கள் வேண்டுவதோ, வாக்கு மை.

இவர்கள் நிலைமையோ வறுமை.

அவர்களிடம் இல்லை நேர்மை.

இவனிடம் உள்ளதோ வறுமை.

யானை, இருந்தாலும் ஆயிரம் பொன்.

இறந்தாலும் ஆயிரம் பொன்.

இவன் இருந்தாலும் ஒரு "மை".

இறந்தாலும் ஒரு "மை".

எனவே தான் மறந்தானோ

அரசியல்வாதி இவனை.

காதல் என்னும் வலி.

2011-08-04T15:47:00.004+05:30

பெண்ணே,
மென்மை இருக்கலாம்
ஆனால், வன்மை இருக்க கூடாது,
இல்லையெனில்,
அங்கே,
பெண்மை இருக்காது.

உன் சிரிப்பை பார்த்தால்,
கள்வன் கூட குழம்பி தான் போவான்,
உன் நகை கவர்வதா
இல்லை,
உந்தன் புன்னகை கவர்வதா
என்று.

உன்னை பார்த்தால்
கல்லுக்கு கூட ஆசை வரும்,

காதலன், எனக்கு வராதா?

நீ விலகி விலகி சென்றாலும்,
உன்னை விலக மறுக்கிறது என் மனது.

நீ ஓடி ஒளிந்தாலும்,
உன்னை நோக்கியே ஓடி வருகிறது என் கால்கள்.

நீ தாவணி கட்டும்போது

மலர்ந்த இந்த காதல்,

இன்று நீ சேலை கட்டி நடக்கும் போதும்,

சேர்ந்தே வந்தது என்னோடு.

நீ சுடிதார் அணிந்து வரும் போதும்,

உன்னை சுற்றி திரியவே நினைத்தது மனது

உன்னுள் தான் எத்தனை மாற்றம்?

ரெட்டை ஜடை மாற்றினாய்,

காற்றில் கலக்கும் அந்த முடி பிடித்தது.

கண்ணாடி வளையல் மாற்றினாய்,

கலகலக்கும் அதன் ஓசை பிடித்தது.

ஆடை முதல், அணிகலன் வரை

எதை மாற்றினாலும்

அனைத்து மாற்றமும் பிடித்தது

இறுதியில்

என்னையும் மாற்றினாயே,

அன்று ஆரம்பித்தது இந்த வலி.

நாட்கள் உருண்டோடினால்,

காயம் ஆறும் என்பார்கள்.

ஆனால் என் காதல்,

ஆலமரம் போன்றது .

எனவே தான் வேருன்றி

இன்னும் பெரிதாய் வளர்ந்தது

இயற்க்கை

2011-07-28T15:21:00.000+05:30

உன்ன உணவு,

இருக்க இடம்,

உடுத்த உடை.

இதுவரை வந்த எந்த அரசாங்கமும் தரவில்லை.

தான் இருக்கும் வரை

மனிதன் இறக்கும் வரை

சலனம் இன்றி தந்ததோ

இயற்க்கை மட்டுமே.

அதனால் தானோ ஏனோ,

எந்த அரசாங்கமும் அதையும் விட்டு வைக்கவில்லை.

காதலியின் ஸ்பரிசம்.

2011-07-22T20:53:00.011+05:30

யார் சொன்னது,
தீ
சுடும் என்று.

சத்தியமாக சொல்கிறேன்.
சொன்னவன்,
காதல் அறியாகயவன்.

உரசினேன்,
என்னவள் உள்ளங்கையை.
இத்தீ சுடவில்லை.

பிரகாசமில்லை,
பரவசமே இருந்தது.

அவள் கை கோர்த்து,
ஒன்றாக நடை சேர்த்து,
ஓர கண்ணால் பார்த்து,
நடந்த போதும்,

கடற்கரையினிலே
அலைகடல் நோக்கி
என் இரு கால் நீட்டி
அவள் மடியில் தலை வைத்து
கிடந்த போதும்.

என் மனம், என் வசமே இல்லை.
பரவசதிற்கோ, அளவே இல்லை.

எழுதினேன் கடற்கரையில்,
அவள் பெயரை.
யாருக்கு தான் ஆசையில்லை அவள் பெயரில்,

பெண்ணிற்கு பெண்ணே பேராசை கொள்ளும்,
அழகல்லவா என்னவளுக்கு.

கடல் மட்டும் விதி விலக்கா என்ன?

வந்தாள் கடல் கன்னி,

சென்றாள் அவள் பெயரை விழுங்கி .

கடல் கன்னியை
செல்லமாக கோபித்தாள்.
இயற்க்கை அன்னையை கண்டித்தாள்.

இப்படி ஒரு பெண்மையை விட்டு வைத்ததிற்கு.

ஆதவன் மறையும் நேரம்.
அவளை பிரியும் நேரம்.

அவள் கண்ணிலே
ஒரு மிரட்சி,
பறந்தது
எனக்குள்ளே ஒரு பட்டாம்பூச்சி...

அந்தோ,
மீண்டும் கிடைக்குமோ,
இந்த ஸ்பரிசம்.

எப்போதாவது கிடைக்கட்டும்
என்று வேண்டியது அறிவு,

எப்போதுமே கிடைக்கவேண்டும்
என்று ஏங்கியது மனது.

ர ஜி ணி - மூன்றெழுத்து மந்திரம்.

2011-07-15T10:08:00.001+05:30

சிங்கம்..
தனிகாட்டு சிங்கம்.

இந்த உலகம் எல்லாம்
இவன் பின்னாடி
அந்த எமன் கூட யோசிப்பான்
இவன் முன்னாடி..
பேரு சொன்னா அதிரமட்டுமில்ல,
மோத நெனைச்சி பார்த்தா கூட
கருகிடும் ரெண்டு கண்ணுல.

யாரு சொன்னா இவரு சூப்பர்"ஸ்டாரு"ன்னு
இவர், ஸ்டாருக்கெல்லாம் ஸ்டார்..
அந்த சூரியன்...
சூப்பர் சூரியன்...

தலைவா,
உன் ஒவ்வொரு முடி கூட
உன் பெருமை சொல்லும்.
அட,
முடி இல்லாமல், மொட்டையாய் நீ நின்றாலும்,,
BOSS என்று ஊர் சொல்லும்.

நீ,
ஒரு விரல் சொடுக்கினால்,
நூறு கோடி மின்னல் வரும்.

நீ,
ஒரு முறை சிரித்தால்,
நூறு கோடி இன்னல் தீரும்.

தலைவா,
பயமறியா உன் முகம்,
சாவை கூட பயமுறுத்தும்.

வா,
ரணகளத்துக்கு வா,
ரா-ணா வாக கலக்க வா.

இயற்க்கை அன்னை.

2011-06-20T07:20:00.000+05:30

சுட்டெரிக்கும் சூரியன்,
ஜில்லென்ற நிலவு
சுழன்று வரும் பூமி

இயற்க்கை அன்னையின் விந்தை,
என்னவென்று சொல்ல சாமி.

எத்தனை முறை தோற்றாலும்,
திரும்ப திரும்ப முயற்சிக்கும் அலைகடல்.
தன் வீழ்ச்சியிலும் பிறரை சந்தோஷம் அடைய செய்யும் நீர்வீழ்ச்சி.
தினம் தினம் தீபாவளி கொண்டாடும் விட்டில் பூச்சி.

இயற்க்கை அன்னையின் விந்தை,
இவை தருமே அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி.

சீண்டாதே, அன்னையை.
அன்னை நினைத்தால்,
திரை கடலாவது, டைடானிக் கப்பலாவது.

மனிதா, அழிக்க நினைக்காதே,
அழிவது உறுதி.

அன்னை அல்ல, நீ.

ஆளுக்கொரு ஆசை...

2011-06-17T16:33:00.000+05:30

ஒட்டுபோட்ட டவுசர்,
ஓட்ட ஒரு சைக்கிள் டயர்...
அந்த பயல் தான் நம்ப கதைக்கு முக்கியஸ்தர்..

மானம் மறைக்கவே துணி இல்ல.
இதுல, கால் செருப்புக்கு எங்கே செல்ல.
அப்படியே கவலை இல்லாம அவரு செல்ல.

எங்க?

ஒத்த மரம்,
அதன் கீழே தான் பள்ளிகூடம்
எப்பவோ வரும் வாத்தியாரு,
பாவம் பிள்ளை,
எப்படி தெரியும் இங்க வாத்தி யாரு?

சத்தில்லா பையனுக்கு,
சத்துணவு சோறு.
யாருக்கு தெரியும் போட்ட புண்ணியவான் பேரு,

அவன் தட்டுல
வாரத்துல ஒரு முட்டை,
பாடத்துல
எப்பவுமே பல முட்டை
பிஞ்சு மனசுல
ஒரு மணகோட்டை.

என்ன?

வேறென்ன,
நல்லா படிக்கணும்,
படிச்சி பின்னே,
ஒரு டவுசர்.
ஒரே ஒரு டவுசர் வாங்கணும்.
அதும் ஓட்டை இல்லா டவுசர் வாங்கணும்.

நினைவெல்லாம் நீதான்....

2011-06-17T15:54:00.000+05:30

இரவென்றால் பகலுமுண்டு,
இன்னலேன்றால் இன்பமும்முண்டு.

நாள் என்றால்,
இரவும்முண்டு
பின்னே ஒரு பகலும்முண்டு.

நிலவென்றால்
தேய்பிறையும் உண்டு,
வளர்பிறையும் உண்டு.

அன்பே,
நினைவென்றால்,
நீ மட்டுமே உண்டு.

ஜப்பானில் தெனாலிராமன்!!!

2011-05-04T12:52:00.000+05:30

"மணி பத்து ஆச்சி. இன்னும் இந்த வண்டிக்காரன் வரல. என்ன பண்ணுறானுங்க இந்த பய புளிங்க?"

டென்ஷன் தாங்காம வாசலுக்கும் வீடுக்குமா நடந்துட்டே இருந்தாரு நம்ப தெனாலி.

"உங்களுக்கு எல்லாம் அவசரம் தான். 12 மணி விமானத்துக்கு இப்பவே குதிக்கிறிங்க. வராமயா போய்டுவாங்க?" உள்ள டென்ஷன் இருந்தாலும், வெளிய காட்டாம தெனாலிய சமாதானம் பண்ணிட்டே வந்தாங்க சோனாலி.

ஒருவேளை, ஜப்பான் கனவு கனவாவே போய்டுமா? நமக்கு இந்த கொட்டாம்பட்டி தானா?

ஒரு வாட்டி அந்த விமானத்தில மேல பறக்க்கலாம்னு ஆசையா இருந்தா, சொதப்பிடுவனுங்க போல இருக்கே?

இப்படி பல பல யோசனை பண்ணிடே 2 மாசம் முன்னாடி நடந்த விஷயத்தை அசை போட்டாரு தெனாலி...

சோதிக்கவா கடவுள்....???

2011-04-27T13:28:00.003+05:30

கொடுமைகள் கொஞ்சி விளையாடும் போதும்,

துரதிஷ்டம் துரத்தி வரும் போதும்,

இன்னல்கள் இன்னதென்று சொல்ல முடியாத போதும்,

துன்பங்கள் துயர படுத்திய போதும்,

மனிதனின் முதல் நம்பிக்கை, கடவுள்.

எனவே தான் கடவுளே,

சோதிக்காதிர்,

உம் பக்தர்களை....

அழகா, ஆபத்தா...

2011-04-27T13:13:00.000+05:30

எங்கே ரோஜாவோ,

அங்கே முட்களும் இருக்கும்.

எங்கே அழகோ,

அங்கே ஆபத்தும் இருக்கும்.

சொன்னது யாரோ?

மிகவும் உணர்ந்து சொல்லியுள்ளார் போலும்.

ஆம்.

எங்கே என் தேவதையோ,

அங்கே அவள் தந்தையும்....

இயற்கையின் ஓரவஞ்சனை...

2011-04-26T09:31:00.000+05:30

சுற்றிதிறியும் விலங்கிற்கும்,

இனிமையான காடு.

ஊரைசுற்றும் பறவைக்கும்,

அமைதியான கூடு

தண்ணிரில் மிதக்கும் மீனுக்கும்,

அரும்மையான வீடு.

நானும் தான் மிதக்கிறேன், "தண்ணியிலே"...

ஆனால்,

இல்லையே எனக்கு ஒரு வீடு.

இயற்க்கை அன்னையே...

மனிதனென்றால்,

அவ்வளவு மட்டமா?

புதுமை பெண்...

2011-04-25T13:24:00.000+05:30

கணவன் காணா உலகத்தை,

தான் காண மனமில்லாமல்,

தன் கண்ணை கட்டிய பேதை அன்று.

கணவன் காணா உலகத்தை,

தன் மூலம் அவன் காண,

வழி நடத்தும் மேதை இன்று.

வேசி வீட்டிற்க்கும் வழி அனுப்பி,

பின் மதுரையை எரித்தாள் பேதை அன்று.

வேசி பேரை இவன் உச்சரித்தாலே,

கண்ணகியாய் மாறும் மேதை இன்று.

ஒரு வித்தியாசம்,

அன்று மதுரை.

இன்று மணாளன்.

கலியுக கலைஞர்...

2011-04-22T09:10:00.000+05:30

கலியுக கலைஞர்...

அடுப்பூதும் பெண்களிற்கு படிப்பெதற்கு என்பதை,

தன் ஒரே ஒரு திட்டத்தால் மாற்றியவர்.

ஆம்,

அனைவருக்கும் இலவச காஸ்-அடுப்பு தந்தவர்.

அது அந்த காலம்...

2011-04-20T06:58:00.000+05:30

மறக்க கூடிய நாட்களா அது???

கொஞ்சம் படம் காட்டும் திரைமலர் முதல்,
எப்பொழுதோ புது பாட்டு போடும் ஒளியும் ஒலியும் வரை,

நேயர் விருப்பம் வாசிக்கும் எதிரொலி துவங்கி,
ஏழு மணி வில்லுபாட்டு, வயலும் வாழ்வும் முடியும் வரை,

வேறொன்றும் நான் அறியேன், என்செய்ய...
அப்பொழுது இருந்தது,
ஒன்னே ஒன்னு, கண்ணே கண்ணு,
DD மட்டும் தானே?

அதுமட்டுமா,

மாலை பொழுதினிலே,
ஐந்தரை (5 : 30) மணியினிலே,

"௦" என்று துவங்கி,
"DD" வடிவாக முடியும் வரை...
கண் கொட்டாமல் திரை பார்த்தது தான் மறக்குமா...
வாரம் ஒரு படம், ஒரே ஒரு தமிழ் படம்,
அதுவும், குலேபகாவலி காலத்து படம்,

விடுவோமா, அதையும் தான் ரசிப்போமே....

கிடைக்குமா, இனியும் அது கிடைக்குமா...

சுடாதே... - 8

2009-12-02T22:38:00.000+05:30

பெங்களூர்-ல இருக்கிற ராஜசேகர் வீட்டுக்கு முன்னாடி அந்த போலீஸ் ஜீப் வந்து நின்றது. அதுல இருந்து இன்ஸ்பெக்டரும் ஏட்டும் இறங்கி வருகிறார்கள்.
போலீஸ் ஜீப் பார்த்ததும் லேசா நடுக்கத்துடனே வெளியவராரு ராஜசேகர்.

என்ன சார், காலைல போலீஸ் ஜீபுல வந்திருக்கேங்க? ஏதும் பிரச்சனையா என்று கேட்டுகொண்டே கதவை திறக்கிறாரு.

ஒரு சின்ன விசாரணை சார். சிரமத்திற்கு மன்னிக்கணும். சொல்லிக்கொண்டே இன்சுபெக்டரு வீட்டுக்குள்ள வந்து உட்காருறாரு.

வீட்டை நோட்டம் விட்டு கொண்டே, ராஜசேகர் கிட்ட பேச ஆரம்பித்தார் இன்ஸ்பெக்டர்.

மிஸ்டர் ராஜசேகர், உங்களுக்கு மிஸ்டர் கௌரிசங்கர் தெரியுமா?

தெரியும் சார். ஒரே பிசினஸ்-ல இருக்கோம், தெரியாம இருக்குமா? தெரியும்.

அவரு ரெண்டு மூணு நாளைக்கு முன்னாடி கொலை செய்யப்பட்டுள்ளார். அது தெரியுமா?

தெரியும். டி.வீ.-ல பார்த்தேன். யாரோ அமைச்சர கொலை செய்ய வந்து, தவறா அவர கொன்னுட்டாங்கனு சொல்லிட்டு இருந்தாங்க.பாவம்.

ஆமாம். ஆனா, கொலை செய்ய வந்தவன், அமைச்சர கொல்ல வரலை. கெளரிசங்கரை தான் கொலை பண்ண வந்திருக்கிறான்.

ஆச்சர்யமும், பயமும் கலந்த பார்வை பார்த்து கொண்டே இன்சுபெக்டரு சொல்லும் விஷயத்தை கேட்டு கொண்டிருந்தார் அவர்.

நேத்து தான் அந்த கொலைக்காரண நாங்க பிடிச்சோம். அவங்க சொன்ன தகவல்ல வச்சி தான் இங்க வந்தோம்.

எங்க உங்க மிச்செஸ் ஆளையே காணும்? ஊருல இல்லையா?

இருகாங்க சார். உள்ள வேலைய இருக்காங்க. கூப்பிடவா?

ஆமாம் சார். நாங்க அவங்களை அர்ரெஸ்ட் பண்ணனும். கொஞ்சம் ஒத்துளைக்கிறேன்களா ப்ளீஸ்?

பேச வார்த்தை ஏதும் இல்லாமல், அவரையே பார்த்து கொண்டிருந்தார்.

சார், உங்க அதிர்ச்சி எங்களுக்கு புரிது. ஆனா பாருங்க, சாட்சியும் ரொம்ப ஸ்ட்ராங்க இருக்கு. சந்தேகத்திற்கே இடம் இல்லை. அதான், நேர நானே வந்துட்டேன்.

என்ன நடந்துதுன, உங்க மனைவி, வேற ஒருத்தர் கூட தொடர்பு வச்சிருக்காங்க. அவங்க ரெண்டு பேரும் சேருந்து தான் இந்த காரியத்த பண்ணிருக்காங்க.

அவன விசாரிததுல, உங்க மனைவி நீங்க தொழில்ல ரொம்ப நோடிஞ்சிட்டதாகவும், அதனால, அவங்களுக்கு எங்க இருக்குற சொத்தையெல்லாம் தொலைசிடுவோமொனு ஒரு பயம் வந்திருக்கு. அதை அவன் கிட்ட சொல்ல, அவனும் இந்த கொலைகாரண கூலிக்கு வச்சி இந்த கொலைய பன்னிருக்கங்க.

கெளரிசங்கரர் கொன்னுட்டா, உங்களுக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்லாம, தொழில மேலும் மேலும் வளர்க்கலாம்னு நெனைச்சி இப்படி பண்ணிருக்காங்க.

இதை கேட்டதும், அரண்டு போய் அங்கே நின்னுகொண்டிருந்த சண்முகி தேம்பி தேம்பி அழ ஆரம்பித்தாள். தன் தவறுக்காக வருந்தி கொண்டே இன்ஸ்பெக்டருடன் நடந்தாள்.

இன்ஸ்பெக்டர் ராஜசேகரிடம் விடை பெற்றுக்கொண்டு கிளம்பினார்.

பாவம்பா இந்த பெரியமனுசன். இந்த மாதிரி பொண்டாட்டினால எவ்வளோ பெரிய அவமானம். எப்படி தான் இத தாங்கிக்கொள்ள போறாரோ தெரியல என்று ராஜசேகர் பற்றி வருதபட்டுகொண்டே சென்றார்.

ஆனால், ராஜசேகரோ, ஒரே கல்லில் மூன்று மாங்காய் அடித்த குஷியில் இருந்தார்.

ஆம். தன் மனைவி வேறு ஒருத்தனுடன் தொடர்பு இருப்பது தெரிந்தும், தெரியாது போல் இருந்தார். அவனை பற்றி நன்றாக தெரிந்து கொண்டு, தன் மனைவி மூலமே அவனை அளிக்க திட்டம் தீட்டினார்.

தன் சொத்தின்மேல் இருக்கும் ஆசையால் தன் மனைவி அவனுடன் சேருந்து ஏதும் செய்வாள் என்று கணக்கு பண்ணி தான் இந்த வலையை அவர் பின்னினார். அவர் நினைத்தது போலவே, அவன் தன் மனைவி பேச்சைகேட்டு தன் ஒரே எதிரியான கெளரிசங்கரை போட்டு தள்ள ஏற்பாடு செய்து, இப்போது மாட்டிக்கொண்டும் விட்டான்.

இந்த மாதிரி தவறான வழியில் செல்லும் பெண்களுக்கு இது ஒரு பாடமாக இருக்கட்டும் என்று நினைத்தார்.

தான் செய்தது தவறென்றாலும், கெளரிசங்கரின் மறைவினால், நிச்சியமாக பல பெண்கள் நிம்மதியடைவார்கள். அதோன்றே போதும்.

அவனால் வாழ்க்கையை தொலைத்த பெண்கள் எல்லோரும் தன்னை வாழ்த்துவது போல் இருந்தது அவருக்கு.

வெடித்து முடிந்தது....

சுடாதே... - 7

2009-12-02T21:21:00.000+05:30

அது எப்படிடா இப்படியொரு யோசனை வந்திச்சு உனக்கு? பெரியாளுடா நீ. புதுசா பெயிண்ட் அடிச்ச வண்டி கொண்டு வந்ததிற்காக பரணியை பாராட்டி கொண்டே வந்தான் அவன்.

ஒரே மக்கள் கூட்டம் இருக்கிற இந்த மாதிரி இடத்துல வேற எப்படி தடயம் இல்லாம தப்புறது? அதான் இந்த யோசனை. எப்படி நம்ப ஐடியா? தன்னை தானே பாராட்டிக்கொண்டு வந்தான் பரணி.

அடுத்து என்ன பிளான்? எப்ப பெங்களூர் போக போறே? கேட்ட பணத்த குடுப்பாங்கள? ஏமாத்தித்திடமாட்டான்களே?

அதெல்லாம் மாட்டாங்க. நம்பகிட்ட ஆட்டம் காட்டின என்ன ஆகும்னு அவங்களுக்கு தெரியாதா? இப்படி பேசிக்கொண்டே இருவரும் போய்க்கொண்டிருண்டார்கள்.

நானும் வரேண்டா பெங்களூர்-க்கு. இப்படி யாருகூடவாச்சம் போனா தான் அந்த மாதிரி எடதுக்க்குலாம் போக முடியும். அங்க நெறைய pub இருக்காமே, அதுலாம் போய் பார்க்கணும். குட்டிங்கல்லாம் செமயா டிரஸ் போட்டுட்டு சுத்தும்னு சொல்லுராங்க. அதும் பார்போம். அப்பிடியே நைட் டான்ஸ் பார் இருக்குனு போனவாட்டி போய் வந்த சொட்ட என்கிட்ட சொன்னான். நானும் போய்வந்தேன் அப்பிடின்னு அவனாண்டே போய் சொல்லணும்.

என்னடா நான் பேசிட்டே இருக்கேன், நீ ஒன்னுமே சொல்லாம வர? என்று கூறியவாறே அவனை பார்த்தான் பரணி.

நான் என்னமோ ஊரு சுத்தி பார்க்க போறமாதிரி பேசுறே. டேய், இதுலாம் அவுரதுஇல்ல. எப்ப எவன் வந்து என்ன பன்னுவானுனு யாருக்கு தெரியும். அதனாலே, ஒரு ரெண்டு மூணு நாளுக்கு, நம்ப பேட்டயில் இருந்து வெளிய எங்கும் போகாம இருப்போம். அப்புறம் பெங்களூர்-பத்தி யோசிப்போம். தெரியுதா?

*************** *********** ************* ********** ************** *****************

congrats சார். இவ்வளோ சீக்கிரமா, இந்த கேசை கண்டுபிடிபீங்கனு நான் நினைக்கவே இல்ல. எப்புடி சார்? இன்ஸ்பெக்டர் குருவை புகழ்ந்தபடியே கேட்டாரு ஏட்டு.

எல்லாம் அந்த ஆட்டோ-ல இருந்த அந்த ஒரு ஸ்டிக்கர் தான் எல்லாத்துக்கும் காரணம். புதுசா பெயிண்ட் அடிச்ச வண்டி கொண்டு வந்தா யாருக்கும் தெரியாதுன்னு தப்பு கணக்கு போட்டுட்டாணுங்க. பெயிண்ட் கடைல அவன் விளம்பரத்துக்காக அந்த கடை பெயர ஒட்டிருந்தத அவனுங்க பார்க்கல. அது தான் பெரிய க்ளு.

அத வச்சி அந்த பெயிண்ட் கதைக்கு போய் கேட்டேன். சுலபமா முடிஞ்சிச்சு.

கூப்பிடுங்க அந்த ரெண்டு பேரையும். இன்னும் நாலு சாத்து சாத்தின, உண்மைய சொல்லிடுவானுங்க.

காலைல இருந்து அவுங்க ரென்று பேரையும் பொரட்டி பொரட்டி எடுத்தார்கள் ஏட்டு இருவரும். இருந்தும் அவன் தான் அமைச்சரை கொல்ல வரவில்லை என்றே சாதித்தான்.

அவர்கள் இந்நேரம் உண்மையை சொல்லிருப்பர்கள் என்று எண்ணி வந்த இன்ஸ்பெக்டருக்கு ஆச்சர்யம் தான் மிஞ்சியது.

அந்த ரெண்டு பெயரும் வெறும் ஜட்டியோட நடக்க முடியாம நடந்து வந்தாங்க.

என்னடா சொல்ல மாட்டீங்களா? எதுக்காக அமைச்சர போட்டு தள்ள பார்த்தீங்க. நீங்க எந்த கூட்டத்த சேந்தவங்க? இல்ல எதிர்கட்சி சொல்லி இப்படி செஞ்சிங்களா? எதாவது சொலுங்கடா என்று சொல்லி கொண்டே தன் பூட்ஸ் கால்ல ஒரு உதை விட்டாரு இன்சுபெக்டரு.

இல்ல சார், நான் அமைச்சர கொலை பண்ண வரல சார் என்று அவன் சொல்லி முடிக்கும் முன்பே இன்ச்பெச்டறு லட்டி அவன் வாயில வெத்தலை பாக்கு போட வைத்தது.

சொன்னதே சொல்லிட்டு இருந்த, இன்னும் நாலு நாளு வச்சி அடிச்சே கொன்னுபோட்டுடுவேன். ஒழுங்கா உண்மைய சொல்லு.

நிசமா சார். நான் உண்மைய தான் சொலுறேன் சார் என்று ஆரம்பித்து அவன் ஒவ்வொன்றாக சொல்ல சொல்ல, அங்கே இருந்தவர்கள் வாய்யடைத்து போனார்கள்.

மீண்டும் வெடிக்கும்...

சுடாதே... - 6

2009-12-02T19:56:00.001+05:30

கௌரிசங்கர். மிக குறுகிய காலத்தில் மிக பெரிய உயரத்தையடைந்தவர்.
அது சரியான பாதையில் இருந்தால் ராஜசேகர் அவனை பாராட்டி இருப்பரே தவிர, இப்படி சபித்து கொண்டிருக்கமாட்டார். எல்லாம் ஒரு வில்லத்தனம். அரசியல் செல்வாக்கில் இப்படி ஆடிகொண்டிருகிறான். இவனால் எத்தனை பெண்களின் வாழ்க்கை பலியானது என்பது அந்த கடவுளுக்கு தான் தெரியும்.

இவரு வெளிநாடு போய்ட்டுவரதுகுள்ள, இங்க ஒரு பெரிய contract கௌரிசங்கர்கிட்ட போய்விட்டது. அது தான் கோவமாக ராஜசேகர் வீட்டில் இருக்க காரணம். வந்ததும் வராதுமாக அவரின் PA போன் பண்ணி இந்த விஷத்தை தெரிவிக்கவும், சண்முகி உள்ளே வரவும் சரியாக இருந்தது.

அந்த டென்ஷன்-ல் சண்முகி எங்கே சென்றால் என்னவென்று விசாரிக்க கூட மறந்தார். நிம்மதி பெருமூச்சி விட்டு சண்முகி அவரை அணுகி, என்ன ஏதென்று விசாரித்தாள்.

அவரும் தன் பிசினெஸ் எவ்வளவு நொடிந்து போனதென்றும், அதற்கு காரணம் இந்த கௌரிசங்கர் தான் என்றும் விளக்கி கொண்டிருந்தார்.

தன் கம்பெனியால் இனி முன்னுக்கு வர முடியாதென்றும், தனக்கு வேற தொழில் தெரியாததால் அடுத்து என்ன செய்வதென்று தான் யோசிததுகொண்டிருப்பதாகவும் சொன்னார்.

இந்த பெரியவர் போனதிற்கு பின்னல், தனக்கு வர போகும் பெரிய வாழ்க்கையை கற்பனை செய்து வைத்திருந்த சண்முகிக்கு தன் தலையே வெடித்து சுக்குநூறாக போவதுபோல் இருந்தது.

தன் கால்களுக்கு கீழே தரை நில்லாமல் நழுவி கொண்டிருந்தது அவளுக்கு.

இருந்தும் தான் எங்கே சென்று வந்தோமென்று கூட கேட்காமல் இருக்கிறாரே என்று அடி மனதில் லேசாக ஒரு பயம் தோன்றியது. விஷயம் தெரிந்தும் தெரியடதுபோல் இருக்கிறாரா என்று பயந்தவாறே அவரை சமாதானப்படுத்தினாள்.

எதுக்கும் கவலை படாதீங்க, உங்களால முடியும். நீங்க மட்டும் இன்னும் கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டு உழைச்சா, கண்டிப்பா இழந்த எடத்தை மீண்டும் பிடிக்கலாம். இப்படியே அவருக்கு ஊக்கம் அளித்தாள்.

தன்னையும் அறியாமல், அவர் மேல் அவளுக்கு ஓர் பரிதாபம் ஏற்பட்டது. இந்த மனுசர் இப்படி இருந்து அவள் பார்த்ததே இல்லை. அதனால், இனம் புரியாத ஓர் கவலையுடன், அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தாள்.

சில மணி நேரத்திற்கு முன்பு தான் அவனுடன் இருந்த நிலைமை லேசா ஞாபகம் வரவே, வெட்கி தலை குனிந்து உள்ளே சென்றாள்.

இதை எல்லாம் கவனித்து கொண்டிருந்த ராஜசேகர், லேசாக புன்முறுவல்லிடார். அவர் மூளையின் ஓர் ஓரத்தில் அந்த பயங்கர திட்டம் உருவாகிகொண்டிருன்தது.

மெல்ல மெல்ல அந்த தீபொறி கொழுந்து விட்டு பெரிய தீபிழம்பாக ஏறிய ஆரம்பித்தது.

மீண்டும் வெடிக்கும்...

சுடாதே... - 5

2009-11-27T21:00:00.000+05:30

கதவு தட்டப்படும் ஓசை கேட்டதும் இருவரும் சற்று அதிர்ச்சியடைந்தார்கள்.

சண்முகி சென்று கதவு திறந்தாள்.

"அக்கா, குடிக்க சாப்பிட ஏதும் வேணுமா?" கேட்டபடியே ஹோட்டல் பையன்.

"வேணாம்பா, நாங்க இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல ரூம் காலி பன்ணிட்டு போய்டுவோம், பில் ரெடியா வைக்க சொல்லு மேனேஜர்கிட்ட", கூறியவாறே கடவை மூடினாள்.

தனசேகரன் முகம் கழுவி அவசர அவசரமாக, கிளம்பினான். அடுத்த அரை மணியில் அவர்கள் இருவரும் ஏர்போர்ட் நோக்கி பயம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

அவர்கள் நேரமோ என்னவோ, டிராபிக் ரொம்ப மோசமாக இருந்தது. ஒவ்வொரு நிமிடமும், அவளுக்கு எங்கே flight மிஸ் பண்ணிடுவோம்னு பயத்தை உண்டு பண்ணியது.

"இன்னும் வேகமா போப்பா டிரைவர்" என்று கூறி கொண்டே இருந்தாள். flight டைம் நெருங்கி கொண்டிருந்தது. சரியாக பத்து நிமிடம் இருக்கும் போது ஏர்போர்ட் அடைந்தார்கள்.

அவர்கள் உள்ளே நுழையவும், "பயணிகள் கவனத்திருக்கு" என்று இவள் flight பத்தி அறிவிப்பு வரவும் சரியாக இருந்தது. ஓடோடி செக்-இன் கவுன்ட்டர் சென்று போர்டிங்-பாஸ் வாங்கினாள்.

flight கிளம்பும் நேரமானதால், ஏர்போர்ட் அறிவிப்பில், இவள் பெயர் ஏலத்திருக்கு போய் கொண்டிருந்தது.

நேரமானதால், ஏர்போர்ட் வேலையால் ஒருவர் அவளுக்கு உதவி கொண்டே அவள் flight கேட் செல்ல உதவி செய்தார்.செக்யூரிட்டி-இடம் சொல்லி இவளை முதலில் செக் பண்ண செய்து விமானம் ஏற மிகவும் உதவினார்.

ஒரு வழியாய், தன் இருக்கையில் அமர்தாள். flight ஒன்றும் நிரம்பவில்லை. இவளுக்கு கிடைத்ததோ aisle சீட் தான். ஆனாலும் அவள் வரிசையில் யாருமே இல்லாததால், அவள் ஜன்னல் ஓரமாக சென்று அமர்ந்தாள்.

ஜன்னல் மூலம் அந்த ஏர்போர்ட் பின்னே செல்லுவதை பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.

"பயணிகள் கவனத்திற்கு. அனைவரும் சீட் பெல்ட் அணியவும். பெங்களூர் செல்ல சுமார் ஒரு மணி நேரம் முப்பது நிமிடம் ஆகும்." என்று கூறியவாறே பைலட் flight ஸ்பீட் அதிகரித்தார். மெல்ல மெல்ல உயர பறந்து ஒரு சிறு புள்ளியாக மாறும் வரை அதை வெளியில் இருந்து பார்த்து கொண்டிருந்தான் தனசேகரன்.

அவள் தன் வீட்டில் அவர் வந்திருப்பாரோ இல்லையோ என்று நினைத்தவாறே மணித்துளிகளை கடத்தினாள்.

பெங்களூர் ஏர்போர்ட் வந்ததும், முதல் ஆளாக வெளியில் வந்தாள். வெறும் கைப்பை மட்டும் இருப்பதால் இது ஒரு நன்மை. பெட்டி எப்ப வருமென்று வெயிட் பண்ணிகொண்டிருக்க தேவையில்லை.

ஆட்டோ வேண்ட்டுமா என்று கேட்டு வந்த டிரைவர் எல்லோரிடத்திலும், "பேடா பேடா" என்று கூறியவாறே பார்கிங் நோக்கி சென்றாள். அங்கே நிறுத்தி வைத்திருந்த அவளது கார் எடுத்துகொண்டு வீடு நோக்கி சீறி பாய்ந்தாள்.

அவள் வீட்டுக்கு உள்ளே வரவும், அங்கே கோவத்துடனே அவளது கணவன் ராஜசேகர் நின்றுகொண்டிருந்தார்.

மீண்டும் வெடிக்கும்...

சுடாதே... - 4

2009-11-27T07:00:00.051+05:30

மணி பத்து.

எந்த நிமிஷமும் அமைச்சர் கார் வரலாம்.
கூட்டம் நிறைய தான் வந்திருந்தது.அதில் பாதி கூட்டம், மதியானம் கிடைக்க போகும் பிரியாணி மற்றும் ஆளுக்கு இருநூறு ரூபாய் பத்தி நினைத்தவண்ணம் இருந்தது.

ஜெமினி பாலம் கீழ கார் நிற்க்கும் இடத்தில இருந்து, சிலை வரை சிவப்பு கம்பளம் விரிக்கப்பட்டிருந்தது.

முன்னாடி இரண்டு வரிசை சிவப்பு ராஜா நாற்காலி போடப்பட்டிருந்தது. அதன் பின்னால், எல்லாம் பிளாஸ்டிக் நாற்காலி போட்டிருந்தார்கள். ரோட்டெல்லாம் கட்சி கொடி, ஒவ்வொரு கம்பத்துக்கீழும் ஒரு போலீஸ் நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.

சில போலீஸ்காரர்கள், இவர்களுக்கு வேற வேலையில்லை என்பது போல, அவர்கள் தங்கள் மொபைல் போனில் யாருடனோ பேசிகொண்டிருந்தார்கள்.

அமைச்சர் வரும் நேரமானதால், அந்த பக்கம் வரும் வாகன டிராபிக்-எல்லாம் வேறு வழியாய் திருப்பி விடப்பட்டது. சில பல குடிமக்கள், இவர்களுக்கு வேற நேரம் காலமே இல்லை என்று திட்டி தீர்த்து நடந்து, இல்லை இல்லை, ஓடி கொண்டிருந்தார்கள். பாவம், அவர்கள் பிரச்னை அவர்களுக்கு. பஸ் வராததால் அந்த அரசாங்கத்தை சபித்து கொண்டே சென்றார்கள்.

நேரம் ஆக ஆக அவனுக்கு டென்ஷன் ஏற ஆரம்பித்தது.

எவ்வளோ போலீஸ் இருந்து என்ன பண்ண. அவன் என்னிடம் இருந்து தப்ப முடியாது. என் துப்பாக்கி குண்டுக்கு அவன் பலியாவது தடுக்க முடியாதது.

இப்படி யோசித்து கொண்டிருக்கும்போதே ஒரு வேல்லை நிற டாட்டா ஸஃபாரி கார் சிகப்பு கொண்டையுடன் முன்னும் பின்னும் இரண்டு மூன்று கார்களுடன் வந்தது. அதிலிருந்து, மினிஸ்டர் மற்றும் கூட இருவரும் இறங்கி வந்தார்கள்.

உடனே, காதை கிழித்துக்கொண்டு "வாழ்க வாழ்க" கோசம் கேட்டது. எங்க இருந்து தான் இவ்வளவு பேரை கொண்டு வந்தார்களோ என்று நினைத்தான் அவன். அந்த சத்தத்தில், தன் துப்பாக்கியின் silencer தேவை இல்லையோனு ஒரு சந்தேகமே வந்தது அவனுக்கு.

நடுவில் மினிஸ்டர், இடப்பக்கம் ஒருவர், மினிஸ்டருக்கு வலப்பக்கம் ஒருவர் என நடந்து வந்தார்கள். கூடத்தில் ஒருவன், அவர்களை கைக்காட்டி அவங்க ரெண்டு பெரும் பெரிய புள்ளிகள். எப்பவும் அமைச்சர் கூடவே தான் சுத்துவாங்க என்று யாருக்கோ விளக்கம் தந்து கொண்டிருந்தான்.

அவன் தன் துப்பாக்கி தொலைநோக்கியில் அந்த நெத்தியை குறி வைத்தான். குறி தவறாமல் இருக்க, மிக பொறுமையாய் அங்கே நடந்து வந்தவர்களையே கூர்ந்து நோக்கி கொண்டிருந்தான்.

இதோ, அவ்வளோதான். தன் வேலை முடிய போகிறது. அவனின் உயிர் பிரியப்போகிறது.

"டப்." அவளோ தான் சத்தம் வந்தது. அதும் இவனுக்கு மட்டும் தான் கேட்டது. அவனது துப்பாக்கியில் இருந்து பிரிந்து, பாய்ந்து சென்ற தோட்டா நேரே மினிஸ்டர் வலப்பக்கம் இருந்த அவர் நெற்றியை தாக்கி உத்தரவு இன்றி உள்ளே சென்றது.

கூட்டம் சிதறி ஓடியது. அங்கிருந்த போலீஸ் எல்லாம் மினிஸ்டர் பக்கம் ஓடி வந்தார்கள்.வந்து துப்பாக்கி குண்டு தங்களை ஒன்றும் செய்யது என்பது போல, அமைச்சர் அவர்களை சூழ்ந்தவண்ணம் அவரை காப்பாற்ற முயற்சி செய்தனர்.

உங்களுக்கு ஒன்னும் ஆகவில்லையே சார். நல்ல வேலை குறி கொஞ்சம் தவறியதால் நீங்க தப்பிச்சீங்க. என்று கூறியவாறே போலீஸ் ஒவொருவரும் ஒரு பக்கமாக ஓடி சந்தேகபடும் படி யாரும் உள்ளார்களா என்று பார்க்க ஆரம்பித்தார்கள்.

சிறிதும் தாமதிக்காமல் அவன் தன் துப்பாக்கியை மடித்து பெட்டியில் வைத்து ஓட்டம் எடுத்தான். பரணி வந்திருக்கவேன்றுமென்று ஆண்டவனை வேண்டி கொண்டே ஆயிரம் விளக்கு வங்கி நோக்கி ஓடினான்.

அப்போது, அங்கிருந்த பிரஸ் காமெராவின் மூலம், உடனடியாக செய்தி இந்திய முழுவதும் பரவி கொண்டிருந்தது. அந்த கேமரா முன்பு புதிதாக சேர்ந்த ஒரு செய்தியாளர்,
"இன்று காலை சுமார் பத்து மணியளவில், ஒரு விழாவிற்கு தலைமை ஏற்க வந்திருந்த பொதுப்பணி துறை அமைச்சர், அதிஷ்டவசமாக உயர் தப்பினர்.
கொலைகாரன் குறி தவறியதால், அமைச்சரை கொலை செய்ய வந்த துப்பாக்கி குண்டு அவரது நண்பரின் உயிரை பறித்தது." என்று தான் திறமையை நிரூபணம் செய்து கொண்டிருந்தாள் அவள்.
சூழ்நிலை பற்றி கவல்லையில்லாமல் தான் sensational - நியூஸ் தந்ததாகவும், தான் மிக நன்றாக பேசியதாகவும், தனக்கு வேலை நிரந்திரம் ஆகிவிடும் என்றும் தன் காமேரா-மேனிடம் பெருமையாக சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.

அது காற்றின் மூலம் பறந்து பல தொலைகாட்சி பெட்டியில் தெரிய ஆரம்பித்தது. அந்த உருவமும் அதை டிவி-இல் பார்த்து கொண்டிருந்தது.

இதே செய்திதான் எல்லா டிவி-யிலும் ஒலிபரப்பானது.

புதிதாக பெயிண்ட் செய்த ஆட்டோ கொண்டு வந்த பரணியின் திறமை பற்றி பெருமை பேசிகொண்டே சென்ற அவனுக்கு மட்டும் தான் தெரியும், தான் குறி தவறாமல் சரியான ஆளைத்தான் கொன்றது என்பது.

மீண்டும் வெடிக்கும்...

சுடாதே... - 3

2009-11-25T20:48:00.051+05:30

"எப்பிடி, அது எப்பிடி முடியும்?" கோவமா கத்திட்டே கேட்டாரு ராஜசேகர்.

ராஜசேகர், ரியல் எஸ்டேட் துறையில் அவர தெரியதவர்களே இருக்க முடியாது. பெங்களூர்-லேயே பெரிய நிறுவனம். எந்த ஒரு ரோடு கான்டுராக்ட்டு , மேம்பாலம் கான்ட்ராக்ட் எதுவானாலும், கண்ண மூடிட்டு இவரு நிறுவனத்துல தான் குடுப்பாங்க.

அப்படி இருந்த கம்பெனில இப்ப ஒரு கான்ட்ராக்ட் கூட வரதில்லை.

இப்ப கூட அந்த சப்வே கட்டுற கான்ட்ராக்ட் கௌரிசங்கர் கம்பெனிக்கு போய் விட்டது தான் இந்த கத்தலுக்கு காரணம்.

நம்ப கம்பெனி கட்டுற பாலம் எல்லாம், வருஷகணக்கா எப்படி நிக்குது. இவனுங்க கட்டின மேம்பாலம் ஒரு வருஷம் கூட ஆகல, பல்ல இளிக்குது. இருந்தும் அந்த பொதுப்பணி துறை எப்படி அவனுக்கே தராங்க? புரியாம குலம்பிக் கொண்டிருண்தார் ராஜசேகர்.

நம்ப ஆபீசிலையே யாரும் அவனுக்கு தகவல் தராங்களோ? லேசா அந்த புது டைபிஸ்ட் மேல சந்தேகம் வந்துச்சு. இருக்க முடியாதே. நான் தானே கடைசி நாளில் உட்கார்ந்து டைப் பண்ணி சப்மிட் பன்ணினேன்.

உடனே போது பணிதுறைக்கு போன் பண்ணி விவரம் கேட்டாரு. அவங்க தந்த தகவல் படி, ராஜசேகர் டெண்டர் கௌரிசங்கர் விட இரண்டு லட்சம் கம்மி. இருந்தும் அவனுக்கு எப்படி?

குழப்பம் தாங்காமல், அவரே நேருல போய்அங்க வேலை செய்யும் தன் நண்பர் கிட்ட கேட்டாரு.

சார், நீங்க சொலுறது சரி தான். உங்களுக்கு தான் ஆர்டர் வந்திருக்கணும். ஆனா, அந்த மினிஸ்டர் சொந்த பவர்ல இவருக்கு வாங்கி தந்துட்டாரு.

தொங்கிய முகத்துடனே ஆபீஸ் வந்த ராஜசேகர், அவரோட பிஏ-வ கூப்பிட்டாரு.

"அந்த மினிஸ்டருக்கு ஏதும் பணம் குடுத்து கைக்குள்ள போட்டுருக்கானா அந்த கௌரிசங்கர்?" தன்னோட பிஏ கிட்ட கேட்டாரு.

"அதுலாம் இல்ல சார். அந்த மினிஸ்டர் ஒரு சபலகாரரு. பொண்ணுங்க வச்சி...." அப்பிடின்னு பின்மண்டைய சொரிஞ்சிட்டே பதில் வந்தது பிஏ விடமிருந்து.

"சீ, என்ன பொழப்பு இது. இப்படி ஒரு பொழப்பு பொழக்கிரதுக்கு, பிச்சை எடுக்கலாம் அவன்" கோவத்துல முகம் எல்லாம் சிவந்து பேசினாரு ராஜசேகர்.

சாதரணமா இப்படி கோபபடுபவர் இல்ல ராஜசேகர். கடந்த ஒரு வருடத்துக்கும் மேல பார்த்துட்டுவறாரு. இந்த கௌரிசங்கர், ரௌடி, கட்ட பஞ்சாயத்து அப்பிடி இப்படி இருந்தவன். இரண்டு வருஷம் முன்னாடி எப்படியோ இந்த மினிஸ்டர் சகவாசம் கிடைச்சு, இன்னைக்கு தன் கம்பெனி மூடுற அளவுக்கு கொண்டு வந்துட்டான்.

அவரும் கேள்விபட்டிருக்கிறார் , இந்த கௌரிசங்கர் பேருல நிறைய கேஸ் இருக்கு. அதுல பல கேஸ், பொண்ணுங்கள கடத்தினது தான். இப்படி மினிஸ்டர் தயவுக்காக, பல பொண்ணுங்க வாழ்கை போச்சு. ஆண்டவன் தான் இவனுக்கு நல்லா தண்டனை தரணும்னு கடவுள வேண்டிட்டு `வீடுக்கு கிளம்பினாறு.

இல்ல, இது கலி காலம். இந்த ஆண்டவன் வந்து தண்டனை தரதுகுள்ள, இவன் இன்னும் பல பொண்ணு வாழ்க்கைய பலி குடுத்துடுவான்.

எனக்கு மட்டும் பவர் இருந்தா, அவன இப்பவே அந்த கடவுள் கிட்ட அனுப்பிடுவேன்.

அதுக்கு ஏதும் வழி இருக்கானு யோசிச்சிடே கிளம்பினாரு.

மீண்டும் வெடிக்கும்...

சுடாதே... - 2

2009-11-23T21:09:00.006+05:30

காலை மணி ஒன்பது.

குளிச்சி முடிச்சி தலைய துவட்டிட்டே வெளியில் வந்தாள் சண்முகி.

தன் ஆடை களைந்து, சேலை உடுத்தி திரும்பியவள் கண்ணில் முதலில் பட்டது, அந்த மூன்று முள்ளையும் சிறை பிடித்து வைத்திருந்த கடிகாரம். அடுத்தது, போர்வைக்குள் ஒளிந்து கொண்டிருந்த தனம்.

"மணி ஒன்பது ஆச்சி. இன்னும் என்ன தூக்கம் வேண்டி இருக்கு? எந்திரி தனம்." பொய் கோவத்துடனே தனத்தை எழுப்பினாள்.

"யாரு சொன்னா நான் தூங்குறேன்னு? இவளோ நேரம் இங்க நடந்த ஷோ பார்த்துட்டு தானே இருந்தேன்" என்று கூறியவாரே போர்வைக்குள்ளிருந்து வெளியில் வந்தான், தனம் என்று அவளால் செல்லமாக கூறப்படும், தனசேகரன்.

"அட பாவி, புள்ள நல்லா தூங்குதுன்னு தானே நான் எல்லாம் கலட்டி, சீ படவா. எத்தன நாளா இந்த பழக்கம்?" என்று சினுங்கியவளை அப்படியே அள்ளி கொண்டான்.

"விடு, இப்ப தான் குளிச்சி முடிசேன். திரும்ப குளிக்க எனக்கு தென்பு இல்ல."

"நல்லதா போச்சு. நான் வேணும்னா குளிப்பாட்டி விடவா?"

"போதும் போதும். இப்படியே பேசிட்டு இருந்தா, ஊருக்கு போய் இருக்கிற என் புருஷன் வந்து ரெண்டு பேரையும் ஒன்னா கொன்னு போட்டுடுவாரு. நான் இன்னும் மூணு மணி நேரத்துல சென்னைல இருக்கனும். இப்ப கிளம்புனா தான் flight கரெக்ட் டைம்-க்கு பிடிக்க முடியும். "

"அடுத்து எப்ப செல்லம் பார்க்கிறது?" ஏக்கத்துடனே கேட்டான் தனம்.

"இன்னும் ஒரு மாசம் தான். அடுத்த மாசன் அவரு பிசினஸ் விஷயமா மறுபடியும் சிங்கப்பூர் போறாரு. ஆனா, ஒவ்வொரு தடவையும் என்னால வர முடியுமா தெரியல. இப்பவே அவருக்கு லேசா ஒரு சந்தேகம் இருக்கோன்னு தோணுது."

பேசிக்கொண்டே அவன் மேல் சாய்ந்து மெல்ல பழைய நினைவுகளை அசை போட்டாள்.

collage முடிஞ்சதும் இவளை கல்யாணம் செய்து கொள்ள அவள் பெற்றோர்கள் வற்புறுத்தியது, மாப்பிள்ளை பெரிய இடம், அவருக்கு பல பிசினஸ் இருக்கு, கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஓடி வந்து பணிவிடை செய்ய வேலைகாரர்கள், காரு, பங்களா, எல்லாம் இருக்காம். அதுமட்டும் இருந்தா பரவாயில்லை, அவளுக்கு பிரசவ வலி கூட தர கூடாதுன்னு ஒரு குழந்தையும் இருக்காம். ஆமாம், இவளை இரண்டாம் தரமாக தான் தர இவள் பெற்றோர்கள் சம்மதம் தெரிவித்து இருகிறார்கள்.

இவளின் ஆசை பற்றி யாருக்குமே கவலை இல்லை. வேறு வழியின்றி, அவளும் அந்த பெரியவருக்கு, (பின்ன, ஐம்பது வயசு கிழத்தை வேறு எப்படி மரியாதையை கூப்பிடுவது?) கழுதை நீட்டினாள்.

முதல் ஒன்று இரண்டு மாசம் நன்றாக தான் இருந்தது. பின்பு தான் எல்லாம் தலை கீழ். அவருக்கு busniess தவிர வேற எதுவும் கவலை இல்லை. மாதத்தில் இருவத்தியைந்து நாள், வெளிநாட்டு பயணம் தான்.

அப்போது தான், அவள் பொழுது போக்கிற்காக, இன்டர்நெட் உபயோகம் பண்ண ஆரம்பித்தாள். அப்பிடி ஒரு நாள், ரெண்டு வருஷம் முன்பு சண்முகி yahoo chat பண்ணி கொண்டிருந்த போது தான் இவன் அறிமுகம் ஆனான். சதாரணமாக ஆரம்பித்த இந்த பழக்கம், மெல்ல இருவரும் ரூம் போடும் அளவுக்கு வளருந்துள்ளது.

"சரி, யாரும் வரதுக்குள்ளே, சீக்கிரம் கிளம்பு." என்று கூறியவாறே அங்கிங்கு இறைந்து கிடந்த துணிமணியை எடுத்து பெட்டியில் வைக்க ஆரம்பித்தாள்.

அப்போது, தட தட என்று கடவு தட்டபடும் ஓசை கேட்டது.

மீண்டும் வெடிக்கும்...

சுடாதே... - 1

2009-11-22T19:45:00.011+05:30

சூரியன் மெல்ல கண்ணை கூச ஆரம்பிக்கவே, தூக்கம் களைந்து எழுந்து தன் கை கடிகாரம் பார்த்தான் அவன் . சரியா மணி காலை ஏழு.

இன்னும் சரியா மூணு மணி நேரம் இருக்கு. இந்த காரியம் மட்டும் நல்ல படியா முடிஞ்சா, முடியும், பணத்த வாங்கிட்டு வெளி நாட்டுக்கு பறக்க வேண்டியது தான். அப்புறம் இந்த கேஸ் எல்லாம் ஓய்ஞ்சி போனதும், பணம் காலி ஆனதும், அடுத்த குறி பார்க்க வேண்டியது தான்.

மெல்ல எழுந்து சோம்பல் முறித்தான். யாரும் அவனை பார்க்க கூடாதுன்னு, நேற்று இரவே வந்து இங்க தூங்கியவன். ஒரு coffe குடித்தால் நல்லா இருக்கும் போல இருந்தது. ஆனால், அதுகெல்லாம் இப்போது சமயம் இல்லை. எனவே, பக்கத்தில் இருந்த பெட்டியை திறந்தான்.

உள்ளே, பெட்டியில், கருப்பு கலரில் கை பிடிகள், பல உருளைகள். ஒரு பைனாகுலர், மற்றும் சில பொருட்கள் இருந்தன.

முதலில் அந்த கைபிடியை எடுத்தான். அதில் முன்னே இருந்த குழலில், இன்னொரு tube போல இருந்த ஒன்றை மாட்டினான். ஒவொன்றாக அவன் மாட்ட மாட்ட, அந்த கைபிடி, மெல்ல நீளமான, rifil ஆக உருமாறி இருந்தது. பிறகு அதன் மேல், அந்த லென்ஸ் பொருத்தி அழகு பார்த்தான். கடைசியாக, அந்த குழாய், அது தான் மிகவும் முக்கியம். பட்ட பகலில் செயும் இந்த மாதிரி காரியத்துக்காகவே, அதை வாங்கி இருந்தான்.

துப்பாக்கி சுடும் சத்தம் கேட்காமல் இருக்கவே இந்த silencer எனப்படும் கருவி.

எல்லாம் பொருத்தியதும், அதை தன் இரு கைகளில் தாங்கி லென்ஸ் மூலம் குறி பார்த்தான். மிகவும் பொருத்தமாய் இருந்தது.

அதை எடுத்து கொண்டு மெல்ல மொட்டை மாடியின் ஓரம் வந்தான். அந்த காலை வேளையில், சென்னை நகரம் சுறுசுறுப்புடன் தான் இருந்தது. எப்போதும் கூட்டமாகவே இருக்கும் நீண்ட ஜெமினி பாலம், அதன் மேல், எறும்பு போல், சில TVS scooty களும், இன்னும் பல மாநகர பேருந்தும் போய் கொண்டிருந்தன.

கீழே, கிண்டி race மூடப்பட்டதன் நினைவாக எழுப்பப்பட்ட அந்த சிலை பளபளவென்று இருண்டது. அதை சுற்றிலும் சவுக்கு மேடை எழுப்பப்பட்டு, மாலை எல்லாம் போடபட்டு இருந்தது. அந்த கட்சி கொடி மேடை முழுதும் அலங்கரித்து இருந்தது. அந்த சிலைக்கு மாலை அணிவிப்பதர்க்கு தோதாய், மேடை அமைக்கபட்டு இருந்தது.

இவன் இருந்தது, ராணி சீதை ஹால் கட்டத்தின் மேல் மாடி. இங்கு பொதுவாய் யாரும் வர மாட்டார்கள். இங்கிருந்து பார்த்தால், கீழே நடக்க இருக்கும் விழா எந்த தொந்தரவும் இன்றி பார்க்க முடியும். அப்பிடியே வந்த வேலையும் சுலபமாக முடியும்.

இன்றைய பிளான் இது தான். பத்து மணி ஆனதும் அவனை சுட வேண்டியது. அடுத்த 5 நிமிஷங்களுக்குள் துப்பாக்கி உரு மாறி அதன் பெட்டியில் தஞ்சம் போக வேண்டியது, இவன் அந்த பில்டிங் மேல் இருந்து கீழே சரியாய் சுட்ட பத்து நிமிடத்தில் வரவேண்டியது. அங்கே தனக்காக காத்திருக்கும் பரணி கூட சேர்ந்து அங்க இருந்து பறக்க வேண்டியது தான்.

அங்கிருந்து நேரே கேட் மூலம் மெயின் ரோடு வந்தால் கண்டிப்பாக முடியாத விஷயம் தான். எனவே தான் பரணியிடம் சொல்லி, அவனை ஆயிரம் விளக்கு இந்தியன் பேங்க் அருகில் காத்திருக்க சொல்லி இருந்தான். ராணி சீதை ஹால் பார்கிங் தாண்டி இருக்கும் காம்பவுன்டு சுவரு தாண்டினால், அந்த பேங்க். பரபரப்பாக இருக்கும் அதன் முன் போய் சேர்ந்து விட்டால் போதும். கூட்டத்தோட கூட்டமா அங்கிருந்து சுலபமாக தப்பித்துவிடலாம். இது தான் பிளான்.

கடன்காரன் பரணி, ஏதும் சொதப்பாமல் இருந்தால், நினைக்கவே அவனுக்கு சந்தோசம் பொங்கியது. இன்னும் ரெண்டு நாளில் வெளிநாடு.

நினைத்து கொண்டிருக்கும் போதே கீழே ஒரு ஜீப் மற்றும் வேன் வந்து அந்த சிலை பக்கத்தில் நின்றது. அந்த வண்டியை பார்த்தால், சின்ன பையன் கூட, அது போலீஸ் வண்டி அப்பிடின்னு சொல்லுவான்.

அவன் தனிடம் இருந்த பைனாகுளர் மூலம் பார்க்க ஆரம்பித்தான். இப்போது தெளிவாக இருந்தது. வேன் உள்ளிருந்து ஹெல்மெட் போட்ட இரண்டு பேர் இறங்கி வந்தார்கள். அவர்கள் கையில் வளைந்த கம்பி போல் இருந்த அதை பார்த்ததும் புரிந்தது. பாம் ஸ்குவாடு. அவர்கள் தங்கள் வேலை முடிந்ததும் அதில் ஒருவன் மற்றவனை பார்த்து, தன் கட்ட விரல் ஒயர்த்தி கட்டினான். பதிலுக்கு மற்றவனும் காட்டவே, ஏதும் சிக்கல் இல்லை என்று உடனிருந்த போலீஸ் புரிந்து கொண்டான்.

அப்படியே மணி எட்டு தாண்டியது. இன்னும் இரண்டு மணி நேரம் தான். நேரம் நெருங்க நெருங்க, அவனுக்கு சற்று பயம் தோற்றி கொண்டது என்னவோ உண்மைதான்.

தன்னிடம் இருந்த செல் போன் எடுத்து அதை silence mode-ல் வைத்தான். இது வேற நேரம் கெட்ட நேரத்தில் கத்தி வைக்க போகுதே என்ற பயம் தான்.

பிறகு பரணிக்கு ஒரு போன் போட்டு அவனிடம் மீண்டும் ஒரு வாடி பிளான் பத்தி பேசினான். பரணியும் எல்லாம் சரியாக இருப்பதாக உறுதி செய்தான்.

நானூறு கிலோமீட்டர் தள்ளி ஒரு உருவம் தன் பக்கத்தில் உள்ள போனையும் டிவியும் பார்த்து கொண்டிருந்தது....

மீண்டும் வெடிக்கும்...

எது பாசம்?

2009-09-14T22:01:00.002+05:30

தன் அப்பாவின் இறுதி சடங்கு முடித்து நிம்மதியுட்றான் அவன். ஊரெங்கும் ஒரே பேச்சு. இவன் தன் அப்பாவிற்கு இவளோ தடபுடலாய் செய்தது பற்றி தான் பேச்சு.

"என்ன பாசம் இருந்தா, அப்பாவுக்கு இவளோ செலவு பண்ணி, போஸ்டர் அடிச்சி, அனுப்பி வைப்பான்?"

"ஊரு பூறா இவங்க அப்பா இறந்த செய்தி தான் ஒட்டி இருக்கு."

"பாசகார பயல். அப்பாவுக்காக, எவளோ கஷ்ட பட்டு, இப்படி பண்ணிணான் பாரு"

இப்படி தான் ஊரே பேசி கொண்டிருந்தது.

ஆனால், சுடுகாட்டில் வெந்து கொண்டிருந்த அவன் தந்தை மனதோ
"எவளோ பணினேன் இந்த பயலுக்கு? கடைசி நிமிஷத்துல, குடிக்க ஒரு வாய் தண்ணி இல்லாம, தவிக்க விட்டுட்டானே?"

"இந்த ஒரு வாட்டி மட்டும் இந்த மருத்துவம் பண்ணிடுங்க, அடுத்த ஒரு ஆறு இல்ல ஏழு மாசத்துக்கு ஒன்னும் பயப்பட வேண்டியது இல்ல." இப்படி டாக்டர் சொல்லியும் இவன் தான் "அப்ப, திரும்பியும் ஆறு மாசத்துல பிரச்சனை வந்தா, அப்ப போக போற உயிர் தானே? அப்புறம் எதுக்கு வீண் செலவு இப்ப?" என்று சொல்லி, மருத்துவம் பார்க்க கூட கணக்கு பார்த்த புள்ளயாச்சே.

இப்படி நினைத்து நொந்தாலும், பெத்த மனசாச்சே, புள்ளைய வையவா முடியும். ஆயிரம் இருந்தும், தன் பிள்ளையை மனதார வாழ்த்தி, பொசிங்கி போனது அந்த மனது.

அழகென்பது யாதெனில்?

2009-09-08T19:19:00.003+05:30

நெற்றில் பொட்டில்லை என்றால் பொலிவில்லை என்று யார் சொன்னது
வெள்ளை புடவை மங்களம் இல்லையென்று யார் சொன்னது
முகத்தில் சுருக்கங்கள் அழகில்லை என்று யார் சொன்னது

ஒரு முறை எங்கள் அன்னை தெரசாவை பாருங்கள்,
முதுகு கூன் கூட ஓர் அழகு அவளிடத்தில்.

யாரை தான் நம்புவதோ?

2009-09-08T16:14:00.002+05:30

என் மனைவி,
என் கண்முன்னே அவனை முத்தமிட்டாள்.
இருந்தும் எனக்கு கோவம் வரவே இல்லை.

என் மனைவியும்,
அவனை வாரி அணைத்தாள்.
இருந்தும் எனக்கு கோவம் வரவே இல்லை.

வருவோர் போவோர் எல்லாம்,
அவனை போற்றினர்,
அவனை பாராட்டினர்,
அவனை கொஞ்சினர்,

அவனுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி?
நானும் மனுஷன் தானே?

என்னிடம் இல்லாதது,
அப்படி என்ன இருக்கிறது அவனிடம்?

ஆ, மழலை.
அந்த பிஞ்சி முகத்தில் தவழும் மழலை.

எண்ணியபடியே, என் மகனை
உச்சிமுகர்ந்தேன்.

நான் எண்னியது அவனுக்கு தெரிந்திருக்குமோ?
அதற்கு உடனே விடை கிடைத்தது.

அந்த பிஞ்சு இளம் சிவப்பு கால்,
என் முகத்தில் ஓங்கி ஒரு உதை தந்த போது.

இதுக்கு பேரா காதல்?

2009-09-07T20:14:00.004+05:30

"ஒரு நிமிஷம் உங்க கூட கொஞ்சம் பேசணும்", சற்றே தைரியம் வரவளைத்து அவளிடம் கேட்டான்.

அவளுக்கும் இவனை நன்றாகவே தெரியும். பின்னே, ரெண்டு வருசமாய் காலேஜ் போகும் பொது சும்மா பஸ்ல பின்னாடியே வரானே, தெரியாதா.

அவள் எந்த பஸ் ஏறினாலும், அதே பஸ் பிடித்து, எங்கு போனாலும் கூடவே வரும் அவனை பார்க்கும் போதெலாம் அவளுக்கு கோவம் தான் வரும். ஆனால், என்ன செய்ய? ஊருக்கு நாலு ரோடு சைடு ரோமியோ இருக்க தானே செய்கிறார்கள்.

இன்று அவன் பேசணும் சொன்னவுடனே, சற்றே பயமாய்தான் இருந்தது. இவனுக்கு ஏன்னிடம் பேச என்ன இருக்கிறது?

சரி, என்ன தான் சொல்லுறான் பார்ப்போம் என்று நினைத்து, "சொல்லுங்க என்ன வேணும்? நீங்க யாரு?"

மடை திறந்த வெள்ளமாய் கொட்ட ஆரம்பித்தான் அந்த பித்தன்.

"உங்கள பார்த்ததுல இருந்து, தூக்கமே வரல, சாப்பிட மனசே வரல.
ஏனோ பசியே எடுக்க மாட்டேனுது. வேலைல மனசே ஒட்ட மாட்டேனுது.
உங்கள ஒரு நாள் பார்கலனா பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி இருக்கு.
உங்கள பார்த்துட்டே இருக்கனும் போல இருக்கு. உங்க கூட பேசிட்டே இருக்கனும் போல இருக்கு..."

இப்படி அவன் பேசி கொண்டே போனான். பொறுத்து பொறுத்து பார்த்தவள், சட்டேன்று அவனை இடை மறித்து,
"ஒதுங்க இடம் இல்லாம ரோட்டோரமா இருகிறவன போய் பாரு. அப்புறம் நல்ல தூக்கம் வரும்.
ஒரு வேல சோறு இல்லாம பசில இருக்கான் பாரு அந்த பிச்சைக்காரன், அவன ஒரு வாட்டி பாரு, சோத்தொட அருமை தெரியும்.
வேல வெட்டி இல்லாம சுத்தினா, யாருக்கு தான் வேலை ஓடும்? அவனவன் வேலை தேடி ஓடாய் தேஞ்சி போறான், போய் இருக்கிற வேலை ஒழுங்கா பாரு." என்றவாறே ஒரு பெருமிதத்துடன் நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

காதல் முறித்த கவிதை...

2009-08-30T08:34:00.003+05:30

உன் சிரிப்பொலி கேட்டால்,
டெலிபோன் ஞாபகம்

உன் அழகு முகம் பார்த்தால்,
வட்ட நிலா ஞாபகம்,

உன் கண்கள் கண்டால்,
பட படக்கும் பட்டாம்பூச்சி ஞாபகம்.

உன் கரு கரு கூந்தல் தீண்டினால்,
மழை தரும் கார் மேகம் ஞாபகம்.

இதை கூறியதும்,
முறிந்தது என் காதல் .

உன் செக்க செவக்க இருக்கும் உதடு நோக்கும் போது
என்று கூறியதும் மெல்ல அருகில் வந்தவள்,
கோவக்காய் ஞாபகம் என்று முடித்ததும்,

"எப்ப தான் உனக்கு என் ஞாபகம் வருமோ"
என்று என்னை திட்டி சென்றவள்,
திரும்பவே இல்லை.

அது அந்த காலம்

2009-08-17T09:04:00.001+05:30

கட்டான் தரை, முழங்கை தலையனை,
நிம்மதியான உறக்கம்,
அது அந்த காலம்

பஞ்சு மெத்தை, குளிர்சாதன பெட்டி,
இருந்தும் தூக்கம் இல்லை,
இது இந்த காலம்

நீர் ஆகாரம், சின்ன வெங்காயம்,
ஆரோகியமான வாழ்வு,
அது அந்த காலம்

பிரட் பட்டர் ஜாம், கூட காரன் பிளக்ஸ், காம்ப்ளான்,
இருந்தும் தினமும் ஆஸ்பத்திரி வாசம்,
இது இந்த காலம்.

வாய்கா வரப்போரம், நீண்ட நெடுந்தூரம்,
காலார நடந்து வேலை போனும்,
அது அந்த காலம்

நாலு சக்கர வாகனம், இல்லை ஒரு ஸ்கூட்டர் பிரயாணம்,
டிராபிக்-இல் பூந்து வேலை போனும்,
இது இந்த காலம்.

வேர்வை முத்து சிந்தி, உடல் நோக,
வேலை செய்யணும்,
அது அந்த காலம்.

மேனா மினிக்கி, வீனா போனவன்,
கூட பேசி தீர்க்கனும்,
இது இந்த காலம்.

ஓலை குடிசை, கீத்து கோட்டை,
பயமின்றி வாழ்க்கை,
அது அந்த காலம்.

மாடி வீடு, வில்லா வீடு,
இருந்தும் பூட்டு, செக்யூரிட்டி
இது இந்த காலம்.

மஞ்சள் பூசி குங்குமம் இட்டு,
மங்கலமான முகம்,
அது அந்த காலம்.

fair அண்ட் lovely, சாந்து பொட்டு,
உதட்டு சாயம்
இது இந்த காலம்.

காந்திக்கும், காந்தியதிர்க்கும்,
எங்கும் மரியாதை,
அது அந்த காலம்,

காந்தி படம் போட்ட காகிதத்திற்கு
எங்கும் மரியாதை,
இது இந்த காலம்.

இத நான் எழுதனும்ன
பேப்பர் பேனா,
அது அந்த காலம்.

இது ஏதும் இல்லாம,
நீங்க படிகறீங்க
இது இந்த காலம்.

நினைக்க தெரிந்த மனமே...

2009-08-16T21:08:00.000+05:30

சிகப்பு சூரியன்

இரு மீன்களுக்கு மத்தியில்,
அழகான வட்ட சூரியன்,
சிகப்பு நிறத்தில் ஒளிர,

அதை கண்டு இவன் மணம் குளிர,
அவன் கைகளோ,
அந்த இரு மீன் மட்டுமின்றி,
அது பாதுகாக்கும் சூரியனையும் சேர்த்து அள்ள,

மீனும் துள்ளவில்லை,
சூரியனும் சுடவில்லை, ஆனால்
அவை இரண்டும் தாங்கி இருந்த,
குங்கும முகத்தாள் முகம் தான்
வெட்கத்தால் கதகதத்தது,

மல்லாந்து தன் மடிமேல் படுத்து
அண்ணாந்து தன் முகம் பார்க்கும்
கண்ணான தன் காதலனை பார்க்கும் போது.

************************************************
கவிஞன் ஏமாந்தான்

மான் விழி, மீன் விழி, கயல் விழி
என்று வர்ணித்த கவிஞன்
ஏனோ உன்மை உணர மறந்து விட்டான்

இவை எல்லாம் சிறை பட்டதே தவிர,
சிறை பிடித்தது இல்லை.

என்னவள் விழிகளோ,
என் இதயத்தை சிறை பிடித்து விட்டது.

************************************************

ஆட்டோ எண் பூஜியம் 420

2009-08-16T11:16:00.000+05:30

மலர் - 1

நம்ப கதையின் ஹீரோ ஒரு ஆட்டோ டிரைவர். சொந்தமா ஆட்டோ வச்சிட்டு, சின்னதா ஒரு குடும்பம் இருக்கிற சந்தோசமான டிரைவர் இல்ல நம்ப ஆளு.

பஞ்சகச்சம் மாதிரி மடிச்சி கட்டின வேட்டியும், தொப்பையும் சட்டையும் மறைக்கும் கோட்டும், வழுக்கைய மறைக்கும் டோப்யும், சதா பீடா போட்டு சொதபிக்கிடே இருக்கும் ஒரு சேட்டு கிட்ட கடன வாங்கி மாசம் மாசம் பைசா கட்ட முடியாம, மாசத்துல பாதி நாளு பாதி வயிறு சாப்பிட்டு காலம் தள்ளும் சாதாரன மனுஷன் தான் நம்ப ஹீரோ.

ப்ஹு . மூச்சு முட்டுதுபா...

மத்த சக ஆட்டோ டிரைவர் மாதிரி, கோவமா பேசிட்டு, மீட்டர் மேல ஒரு ஹீட்டர் வச்சிட்டு, கூப்பிட்ட இடத்துக்கு வராம கூட்டம் கூடி கத பேசி டைம் போக்கும் ஆசாமி.

ஏன், சாயங்காலம் ஆச்சுனா, எவ்வளோ சம்பாதிச்சாலும் பத்தல, என்ன வாழ்க்கை இது அப்டின்னு நோன்துகுவாரு நம்ப மச்சான்.

சரி சரி, பில்ட் அப் தந்தது போதும் கதைக்கு வா - அப்டின்னு நீங்க புலம்புறது கேக்குது.

அதனால இனி கதைய பார்ப்போம்.

மீண்டும் பூக்கும்...

நட்பின் பெருமை...

2009-08-15T18:09:00.001+05:30

நட்பு என்பது எப்படி இருக்க வேணும்?
தாமரை இல்லை மேல் உள்ள நீர் துளி போல் இருத்தல் வேண்டும்.

அப்படினா, இருவரும் ஒட்டாமலா? இல்லை. பின்?

எப்படி, இலையால் நீருக்கு ஏதும் தீங்கு இல்லையோ அது போல்
ஒருவரால் மற்றவர்க்கு ஏதும் தீங்கு இல்லாமல் இருத்தல் வேண்டும், நட்பு.

சுதந்திர இந்தியா...

2009-08-15T18:08:00.001+05:30

சுதந்திர இந்தியா.

இன்று என் இந்தியாவின் 63 ம் சுதந்திர தினம்.

எங்கு நோக்கினும் இன சண்டை, மத சண்டை, மொழி சண்டை. இங்கே சிலை திறந்தால் அங்கே போராட்டம், அங்கே திறந்தால் இங்கே போராட்டம்.

விலைவாசி அரக்கன் என் மக்களை அல்லல் படுத்துகிறான். அதை கட்டு படுத்த வேண்டிய அரசாங்கமோ, வேடிக்கை பார்கிறது.
கேட்டால் புரியா மொழியில் ஏதோ inflation என்று கணக்கு காட்டுகிறது.

பணக்காரர்கள் மேலும் பணக்காரர் ஆகவும், ஏழை மேலும் ஏழை ஆகவும்
ஆக யார் காரணம்?

மக்கள் வரி பணம் எங்கே போகிறது? யாரை வாழ வைக்கிறது? கேட்பதற்கு யாரும் இல்லை. மீறி கேட்டால் பதில் சொல்லும் ஆளும் இல்லை.

இருப்பினும், என் தேசம் முன்னேற்ற பாதையில் செல்லுகிறது. அது தான் என் தேசத்தில் வலிமை.

இந்த பாதை நேரே என் நாட்டை 2020 இல் ஒரு வல்லரசு நாடாக மாற்றும் என்ற நம்பிக்கையில் இந்த 63 ம் சுதந்திரத்தை மகிழ்ச்சியோடு கொண்டாடுவோம்.

ஜெய் ஹிந்து.

இரயில் சிநேகம்...

2009-08-15T16:43:00.000+05:30

எனக்கு நல்லா ஞாபகம் இருக்கு. முன்னலாம் நான் பஸ்சில் பயணம் செய்யும்போது பக்கத்து சீட்டில் உள்ளவருடன் பேசிட்டே போவேன்.

மற்றவர்களும் அப்பிடித்தான். யார் யார் எந்த பஸ் ஸ்டாபில் ஏறுவாங்க, எங்க இறங்குவாங்க, எப்ப வருவாங்க, எல்லாம் எல்லாருக்கும் தெரியும். அவ்வளவு நெருக்கமா பழகுவாங்க.

பஸ் புறப்பட்டாலும், யாரும் வரலேனா, நடத்துனர் கிட்ட சொல்லி வெயிட் பண்ண கூட செய்வாங்க. ஒருத்தர் வரலேனா, அடுத்த நாள் விசாரிப்பானுங்க. உடம்பு சேரி இல்லையா, இல்ல வேறே ஏதும் விஷயமா அப்பிடின்னு.

புதுசா யாரும் வந்த தெரியும். இப்படி தான் நம்ப friends கூட்டம் பெருகிட்டே போகும்.

பாதி பஸ் நம்ப சொந்தமா தான் இருக்கும்.

இப்ப பாருங்க. எல்ல பயலுங்களும் காதுல ஒரு மெசின மாட்டிட்டு, கேட்டா iPod, FM, இப்படி எதாச்சம் சொல்லுராநுங்க. ஒரு சோசியல் லைப் இல்லாம சும்மா பஸுல போய் வரானுங்க.

ஆனா பைசா கட்டி சோசியல் லைப் கத்துக்க கிளாஸ் போவானுங்க. Stressfull லைப் அப்படின்னு சொல்லிட்டு சுத்துரானுங்க. பக்கத்து செஅடுல பிக்-பாக்கெட் அடிச்சா கூட நம்ம அண்ணாச்சிக்கு தெரியாது. அவளோ அழகா பட்டு ரசிகிறானுங்க.

விட்டுலயாச்சம் அப்பா அம்மா கிட்ட பேசுவனுங்களா தெரியல. இல்ல, அங்கும் TV முன்னால உக்காந்துட்டு சீரியல் பார்பானுன்களோ?

எப்படியோ, இந்த ரயில் ஸ்நேகம் கான்செப்ட் எல்லாம் போச்சு இப்ப. அத விட இன்டர்நெட் சாட், மெயில் இவனுங்கள ஆட்டி படைக்குது.

இது எங்க போய் முடியுமோ?

பொறுத்திருந்து தான் பார்க்க வேண்டும்.

கன்னி பூ.....

2009-08-15T13:57:00.000+05:30

எந்தன் தோட்டத்தில் பூக்கும் முதல் பூ இது.

ஒரு விதத்தில் இதுவும் ஒரு கன்னி முயற்சி தான்.

இந்த முயற்சியில் நான் வெற்றி பெற உங்கள்ளை போன்ற நல்ல உள்ளங்கள் ஆசி மிகவும் முக்கியம்.

அந்த நம்பிக்கைளில் தான் இந்த பயணத்தை தொடர்கிறேன்...

விரைவில் உங்கள் முன், என் தோட்டத்து பூக்களை சமர்பிக்கிறேன்...

குறிப்பு :இது என் முதல் தமிழ் பக்கம்.

குற்றம் பரப்பின் சுற்றம் இல்லை என்பதர்கிணங்க இதில் ஏதும் குற்றம் இருப்பின் - கண்டுகாமலிருப்பதே நன்று :)